Bajgle podbiły serca Amerykanów i Kanadyjczyków do tego stopnia, że nie tylko powstały tysiące małych piekarni, które specjalizowały się w ich wypiekaniu, ale również pierwsze przemysłowe linie produkcyjne, które były w stanie produkować je tysiącami i zaspokoić rosnący apetyt konsumentów dostarczając je do lokalnych delikatesów, sklepów i wielkich sieci handlowych. Bajgiel stał się nieodłącznym elementem północnoamerykańskiej kultury będąc obowiązkowym punktem śniadań, w szczególności tych świątecznych, weekendowych, bardziej leniwych i celebrowanych. Znana anegdota głosi, że przecięcie się nożem podczas krojenia bajgla jest najczęstszym powodem przyjęć na ostry dyżur w nowojorskich szpitalach w niedzielne poranki.

​

Właśnie Nowy Jork oraz Montreal stały się kolebkami renesansu bajgla i reprezentują dwa style, dwie szkoły robienia bajgli. Powoli do tej dwójki dobija się również Kalifornia. W Bajglach Króla Jana pieczemy w stylu nowojorskim, ale każdy znawca tematu wie, że każdy kraj, ba! każde miasto tworzy swój specyficzny smak bajgla, na który wpływ ma rodzaj zastosowanej mąki (jej właściwości zależą z kolei od lokalnego zboża i techniki mielenia), twardość i właściwości wody, użyte drożdże i słód. Jeśli bajgiel nie jest wytwarzany przemysłowo, ale właśnie tak, jak u nas, czyli ręcznie i według tradycyjnych receptur, to jego smak powinien być charakterystyczny dla miejsca, w którym jest robiony.